Via Zion naar Mesquite

Zion National Park

Midden op de rijbaan

We verlaten Page en rijden richting Zion National Park. Volgens Ingrid is het niet druk op de weg. Arie vindt dat de understatement van het jaar. Er is geen auto te zien. De tocht gaat wederom door mooie natuur. Eenmaal bij Zion aangekomen laten we onze jaarpas zien. We moeten $15 betalen omdat we met een oversized vehicle rijden. We krijgen een betalingsbewijs en moeten ons voor de tweede tunnel melden bij de ranger. Die zal dan het verkeer stil leggen zodat wij de hele tunnel voor ons zelf hebben en gewoon midden op de rijbaan kunnen rijden. Het eerste deel van Zion is zo mooi. Wat een paradijs; schitterende kleuren en vormen. Pure harmonie. We stappen steeds uit en blijven foto‘s maken.
Bij de tunnel aangekomen, blijkt de speciale regeling geen overbodige luxe; de tunnel is echt laag.  Aan de andere kant gaan we via een aantal haarspeldbochten naar beneden en bereiken de bodem van de Canyon. We bekijken de twee campings in het park. De ene is vol, de andere heeft nog één plek. Deze plek, zo wordt ons eerlijk verteld, is vrijgekomen omdat de mensen die er stonden eerder weg zijn gegaan. Ze hadden overlast van rupsen. Nou, daar hebben wij ook geen zin in. En even later bij het Visitor Center zien we ze overal. Op de deuren bij de ingang, op de grond, in de bomen. Het is echt een plaag. We besluiten door te rijden omdat we op weg zijn naar Mesquite, een plaatsje waar een achternicht van Arie woont. We hebben afgesproken Nel en Geert te bezoeken. Over een paar dagen komen we weer terug in Zion.

Nell and Gerry

Nel en Geert Bakels zijn zo’n veertig jaar geleden geëmigreerd naar Amerika, naar Salt Lake City. Arie is een keer bij hen op bezoek geweest, in 1975. Toen hadden ze drie dochters. Daarna zijn er nog een dochter en een zoon bijgekomen. De kinderen wonen verspreid over heel Amerika. Ze hebben inmiddels kleinkinderen en zelfs achterkleinkinderen.
We worden onthaald op koffie en heerlijke chocoladetaart. Er valt heel wat bij te praten. Sinds een jaar of tien wonen Nel en Geert in Mesquite, een plaatsje midden in de woestijn.

Waterpartijen in de woestijn

Het is verbazingwekkend hoe men er in is geslaagd van woestijn zo’n weldadig aandoend woonoord te maken. Geert vertelt dat men het afvalwater hergebruikt voor het besproeien van het gras van de golfbanen en dat het water van de aangelegde watervallen bovendien een gesloten systeem vormt. Drie kenmerken van Mesquite: overvloedige zon, ouderenresorts met golfbanen en casino’s. Kerk en casino blijken hier goed samen te kunnen gaan. In casino’s kun je heerlijk eten en op de parkeerplaats kun je rustig overnachten in je camper, wat wij ook gedaan hebben.

Page AZ

Glen Canyon Dam

Glen Canyon met Colorado

Vrijdagmiddag om een uur of één arriveren we in Page, gelegen bij Lake Powell, een groot stuwmeer in de Coloradoriveer, ontstaan door de bouw van de Glen Canyon Dam. Page is ‘geboren’ in 1957. Nog heel jong dus! Het ligt als een soort enclave in het Navajo reservaat. De Navajo’s lopen een uur voor op de inwoners van Page dus is het hier erg opletten met de tijd. Na het reizen van de afgelopen week hebben we nu behoefte om wat langer op één plek te blijven. Bovendien is het dit weekend ook hier Pasen. In de supermarkt liggen manden met diverse thema’s om cadeau te doen. Zou dat hier de gewoonte zijn?

Overnachten aan Lake Powell

Lake Powell

We rijden naar Lone Rock, een onderdeel van Glen Canyon Recreation Area. Op internet hebben we gelezen dat je hier kunt overnachten bij het meer. En inderdaad, je kan zelfs met je auto of camper het strand oprijden. Ruimte genoeg. En wat is het water diepblauw. We pakken de stoeltjes en genieten van het zonnetje en het uitzicht en maken een wandeling langs het strand. Het zand hier is geel. De rotsen hebben diverse tinten terracotta met wat groene begroeiing. Een prachtig kleurenpalet. ‘s Zaterdag doen we wat klusjes en houden ons gemak. Avonds begint het eerst te spetteren en later echt te regenen. We vinden het niet eens erg. Voor het droge land hier is het goed en het klinkt wel gezellig en vertrouwd. Net als thuis…

Eerste Paasdag bezoeken de United Methodist Church en worden na afloop uitgenodigd voor koffie en later voor de lunch. Erg gezellig. ‘s Middags zien we prachtige regenluchten en het onweert zelfs even.

Horseshoe Bend

We doen een trail naar de Horseshoe Bend, een punt waar de Colorado rivier een bocht van 270° maakt. Arie haalt halsbrekende toeren uit om alles op de foto te krijgen en hij is niet de enige.

We gaan naar Antelope Point waar de jachten aangemeerd liggen en naar de stuwdam en het Visitor Center met informatie over bouw van de brug over de Colorado en de bouw van de stuwdam.


Enkele impressies van Page

Hierop  is Page gebouwd

Voetafdrukken van een dinosaurus

Onweersbui boven Lake Powell

Monument Valley, met de kont in de wind

Monument Valley vanaf milepost 13

We rijden via Highway 163 naar Monument Valley. Bij Milepost 13, maken we een foto. Zie hiernaast. De oplettende kijker zal zien dat onze foto anders van kleur is dan in de folders. Dat komt door de enorme oranje stofwolken. Al dagen hebben we te maken met forse rukwinden en ook nu rijden we dwars door een woestijnstorm. We worden gezandstraald.

Mexican Hat

Je begint iets te begrijpen van de processen die zich hier afspelen: rotsen door regen en wind gebeeldhouwd tot creaties als Mexican Hat. ,midden in de woestijn zie je een elegante dame in wijde rok met genoemde hoed.

Uitzicht op Monument Valley vanaf onze parkeerplaats

We overnachten op de parkeerplaats in de relatieve luwte van het visitor center. Met de kont in de wind. De naastgelegen camp ground, waar je helemaal onbeschut staat, zien we niet zitten. Niettemin voelen we het zand tussen onze tanden knarsen en vinden we de volgende dag rode zandresten op de vloer van de douche.

De avond valt

Maar.... we hadden Monument Valley niet willen missen. Dit is een monument voor de Navajo indianen - het gebied is hun eigendom - en als bezoeker voel je hoe de krachten en de schoonheid van de natuur hun leefwereld bepalen. Hitte, kou, regen en stormen, hebben dit gebied gemaakt tot wat het is: ruige rotsen - buttes heten de afgeplatte kegelvormige rotsen - , rivierbeddingen en zand vormen een adembenemend landschap dat vooral in de avond een oogverblindend palet aan kleuren biedt. Een perfect Wild West decor voor John Wayne en z’n mannen.

Het Visitor Center biedt prachtig uitzicht op de vallei. Ernaast is een hotel dat ook door Navajo’s wordt gerund. Het vraagt heel wat organisatie om de tent draaiend te houden. Bijna elke dag wind. Je ziet ze dan ook continu stof vegen. Water is er niet, dus moet dat in tankwagens aangevoerd worden van Goulding’s Tradingpost een eind verder op. Waar hun nederzettingen naar onze maatstaven vaak heel armoedig en rommelig zijn, hebben ze het hier goed voor elkaar. Dat zie je ook aan de grote bezoekersaantallen.

Four Corners

Als we Canyon de Chez uitrijden richting Farmington krijgen we te maken met flinke rukwinden en kleurt het zand van de woestijn de lucht rood. Verderop krijgen we de wind meer in de rug en wordt het wat rustiger. We rijden nog steeds in het Navajoreservaat. Opnieuw verbazen we ons over de eindeloze verten, onderbroken door enorme rode rotsformaties en tafelbergen. We bevinden ons in het gebied van de Four Corners, waar vier staten aan elkaar grenzen.

Daniel Johnson

We rijden New Mexico binnen. Op een beschutte parkeerplaats stoppen we voor onze lunch. Plotseling verschijnt er een wandelaar met zware bepakking. Hij wijst naar de sticker: Jesus lead the way. Je moet je voorstellen: midden in de woestijn! We nodigen hem uit binnen te komen en bieden hem aan met ons mee te eten. Het blijkt Daniel Johnson te zijn. Daniel heeft een missie en is bezig met een ongelooflijk avontuur. Hij wandelt door Amerika van kust tot kust: from Maine to California proclaiming Jesus is the only Way. Hij is begonnen in de zomer van 2009 en heeft er inmiddels 3097 mijl opzitten, bijna 5000 kilometer. Zijn verhaal maakt diepe indruk op ons. Reken maar dat we hem blijven volgen:  http://coast2coast4christ.com/

Ingrid doet de was

In Farmington doet Ingrid de was. Nou ja, ze laat het doen bij de Coin Laundry. Zorg dat je altijd voldoende coins - munten van een kwart dollar - spaart, want daar lopen de wasautomaten op.

Aztec Ruins: een kavi, ruimte voor ceremoniële bijeenkomsten

‘s Middags bezoeken we Aztec Ruins. Daar blijken dus niet Azteken gewoond te hebben, maar Ancestral Puebloans, voorouders van indianenstammen als Hopi en de Uti.

Rocky Mountains

Dan doen we de volgende staat aan: Colorado. Na Durango rijden we richting Mesa Verde. Een panoramatocht met mooie uitzichten op de met sneeuw bedekte Rocky Mountains.

Cliff Palace

In Mesa Verde National Park bezoeken we onder leiding van een gids Cliff Palace, de grootste in de rotsen gelegen nederzetting gebouwd door Ancestral Puebloans. Fascinerend. Weer valt op hoe de Nationale Park Service er alles aan gedaan heeft om het Amerikaanse erfgoed voor het publiek toegankelijk te maken. We maken er dankbaar gebruik van.

Hopi en Navajo

We vertrekken in noordelijke richting naar Second Mesa, een van de drie mesa’s in het Hopi reservaat. Hier in Arizona zijn veel indianenreservaten. We willen naar het Hopi Cultural Center voor een traditionele Hopi- lunch. Omdat we geen bord zien, rijden we richting Hopi villages. Nou dat hebben we geweten. De weg was niet gewoon stijl… Eenmaal op de mesa  (een tafelberg) zien we een aantal Hopi bij hun huizen. Heel primitief, eigenlijk allemaal gestapelde stenen. We vragen de weg en rijden verder. En ja hoor, het Hopi Cultural Center blijkt verderop gewoon aan de doorgaande weg te liggen. Bonen, diverse vleessoorten en een soort gefrituurd brood van plain of blue corn. Dit brood heeft dan ook een blauwe kleur. Na de lunch verder door Hopiland.

Canyon de Chelly

Om een uur of vijf komen we aan bij de Cottonwood camping van Canyon de Chelly, gelegen in het reservaat van de Navajo. We hebben er deze week aardig wat mijlen opzitten en hebben allebei de behoefte hier een aantal dagen te blijven. We zoeken een mooi plaatsje onder de cottonwood bomen. Het is heerlijk weer en we zijn veel buiten. We maken een kleine fietstocht de heuvel op langs de rand van de Canyon en bezoeken het Visitor Center.

Wandeling door de canyon

We ontdekken dat we ons kunnen inschrijven voor een hike (wandeling) naar de bodem van de Canyon onder leiding van een Navajo gids. We zijn de laatsten van de groep van 15 die mee kunnen. De volgende morgen eerst een rit langs de rim van zo’n 35 mijl (heen en terug) om op de uitzichtspunten de Canyon in te kijken.

Vast in de wash

Beneden zie je eenvoudige huizen, paarden grazen, Navajo die het land bewerken, auto’s die over de rode aarde rijden en door de wash (rivierbedding met water dat varieert in hoogte en soms droog staat). Met een auto door de wash gaat het niet helemaal goed: hij komt vast te zitten en zakt steeds dieper weg. Pogingen om met een tractor hem er uit te krijgen mislukken. Benieuwd hoe dit gaat aflopen.

Idyllisch

Groen ontluikende bomen en dat tegen een achtergrond van rode rotsen. Idyllisch. Daarna mogen we zelf de Canyon in. Eerst afdelen over een rotspad, dan de schoenen uit en door de wash lopen we door dit schitterende dal. We krijgen ondertussen informatie over de canyon en de Navajo.

Spider's Rock

Na de drie uur durende wandeling komen we weer boven bij de RV. We voelen onze spieren, maar wat zijn we voldaan.

Petrified Forest National Park en Route 66

Indianengebied

We rijden uren door de indianenreservaten van Arizona. Zo stel je je de prairie voor: onafzienbare velden en eenzame wegen met zo af en toe wat vee en vervallen huisjes. Soms een aantal brievenbussen langs de weg voor mensen die aan onverharde wegen nog verder weg wonen. Het waait hard over de  vlakte op zo'n 2000 meter hoogte. De zon schijnt en het licht is schitterend.

Petrified Forest

Om drie uur arriveren we bij het Petrified Forest National Park. We kunnen vlak voor de ingang van het park gratis overnachten bij een soort souvenirwinkel. We kopen een paar ansichtkaarten en bekijken het assortiment. De eigenaresse meldt dat het park tot 6 uur open is. Toch alvast maar even kijken.

Versteend hout, hard als diamant

We krijgen bij de ingang een folder van het park en rijden naar het Visitor Center. Daar lopen we de Giant Logs Trail,een wandeling langs talrijke versteende boomstammen en stukken hout met de prachtigste kleurschakeringen. Daarna bekijken we een film over het gebied. Archeologen gaan uit van een geschiedenis van 225 miljoen jaar.

We leren dat deze omgevallen bomen zo goed bewaard zijn gebleven doordat ze luchtdicht afgesloten werden onder vulkaanas en zand. Toen ze door aardverschuivingen weer aan de oppervlakte kwamen was het hout overgegaan in kwarts. De verleiding is groot een stukje mee te nemen - er is al heel wat versteend hout verdwenen- maar als iedereen dat zou doen is er straks niets meer over van dit waardevolle erfgoed. Je krijgt een folder waarop staat dat er giga boetes uitgedeeld worden en op de achterkant kun je iemand aangeven. We nemen genoegen met de foto’s!

Painted Desert

Petrified Forest is een onderdeel van Painted Desert. Voor we afscheid nemen genieten we op een aantal uitzichtspunten van de panorama's. Inderdaad, een groot schilderij.

Route 66

Daarna nog zo’n 60 mijl over route 66 naar Winslow waar we de camper wat rust gunnen bij de Walmart.

Old West Highway

Phoenix area beslaat een enorm oppervlak met steden als Scottsdale, Mesa en Chandler. We gaan eerst naar Main Street in Mesa op zoek naar een nieuwe wheel cover. Eer je Main Street door bent, richting Apache Junction, ben je tientallen mijlen verder. Het barst er van RV bedrijvigheid: garages, stallingen en campings. Maar een nieuwe wieldop, vergeet het maar. Alles moet via de dealer besteld worden en dat duurt dagen. Werkt dus niet in ons geval.

Tegen de avond rijden we vanuit Apache Junction de Apache Trail richting Superstition Mountains. De saguarocactussen met op de achtergrond de enorme rood oplichtende rotspartijen vormen een laatste decor voor de avond valt. Net voorbij het plaatsje Superior vinden we de campground die Randy Vining ons heeft aangeraden. Weer midden in de natuur. We hebben Randy ontmoet toen we op de parkeerplaats bij het casino in Chandler stonden. Randy is het prototype van een Amerikaanse vrijbuiter: huis verkocht, een trailer aangeschaft en reizen maar… Zijn tips voor mooie plekken hebben we zorgvuldig genoteerd.

Indianengebied

De volgende morgen maken we eerst een wandeling in de omgeving. We zien woestijnhazen en een slang. Dan gaan we weer verder over de Old West Highway die ligt tussen Apache Junction in Arizona en Lordsurg in New Mexico. Echt het Wilde Westen. Zelfs het menu van McDonalds is in de plaatselijke indianentaal te lezen. We gaan o.a. door het Apachereservaat, komen langs mijnstadjes als Globe, uitgestrekte berggebieden, prairies, en de Salt River Canyon.

Salt River Canyon (foto)

In Show Low besluiten we te overnachten. In deze plaats wonen veel mormonen. Het ligt op een hoogte van 2000 meter. Maar het is prachtig weer en we kunnen begrijpen dat het een populair luchtkuuroord is. Voor ons is het echter een tussenstop. Morgen op naar Petrified Forest.