Cortez- Omaha

Onze blik was gericht op het westen, maar....een radicale koerswijziging deze week. Dit vanwege extreme hitte in het zuidwesten van Amerika, waar we in west Colorado al een voorproefje van kregen. In Nederland kan men zich er deze zomer ook wel iets bij voorstellen.

We hadden plannen om volgend jaar naar onze familie in Canada te gaan, maar zijn daar nu ook welkom. Ingrids oom en tante zijn begin vijftiger jaren naar Canada geëmigreerd en zijn inmiddels beiden negentig jaar oud en woonachtig in Holland Christian Homes in Toronto. De oversteek is zo’n 1500 mijl, maar als je dat door acht deelt deelt valt het wel mee en we hebben nog vijf weken. En we zullen door staten komen waar we nog niet eerder waren. Zoals Nebraska, Iowa, Illinois en Michigan en op de terugweg wellicht nog weer andere. In Cortez monteren we nieuwe ruitenwissers en worden daarbij geholpen door behulpzame omstanders.

We rijden richting Denver.We merken een rare trilling aan de voorkant van de RV. Eerst denken we dat het aan de slechte wegen in Amerika ligt.... maar we hebben er geen rust van. Bij de garage ontdekken ze een bobbel in de linker voorband.. Dat zou een klapband geworden zijn. We laten er twee nieuwe voorbanden op zetten en hij rijdt weer als een zonnetje. 

In Colorado Springs krijgen we van Steve van Boondockers Welcome een exclusieve rondleiding bij the Airforce Academy met de beroemde Cathedral en rijdt hij ons door ‘the Garden of the Gods’. We bekijken of Cherry Creek Statepark geschikt is om de camper aan het eind van onze vakantie over te dragen aan onze zoon Erik en zijn verloofde Julia. We belanden in de drukke metropool Denver, waar het ook nog begint te stortregenen. Zeer welkom overigens. Dan zetten we koers naar het oosten. We volgen een stuk van de oude trails langs de Platte River die de pioniers gebruikten dwars door Nebraska. Eindeloze velden met mais en soja en heel veel zwarte koeien. En elke dag wisselen zon en soms flinke buien elkaar af.

Durango – San Juan Skyway

De folders kunnen het zo mooi zeggen. ‘De San Juan Skyway is een van de mooiste routes in Amerika. De route gaat van 6200 feet naar 11008 feet op de Red Mountain Pass. Langs de route vind je alpenweides, bossen, historische mijnstadjes, enorme ranches en overblijfselen van de Indianencultuur’.

Wat er niet in staat zijn de wildfires of the mudslides (modderlawines) die het mooie plaatje wreed kunnen verstoren. In de buurt van Silverton woedde heel recent zo’n brand. Hierdoor kon de trein van Durango naar Silverton weken lang niet rijden. En dat heeft dan weer behoorlijke economische gevolgen; treinpersoneel op non actief, minder toeristendollars etc. Vorige week donderdag reed de trein voor het eerst weer en Durango liep uit, hoorden we van locals. Nu wij op dinsdag Silverton aandoen, vertellen ze ons bij het Toeristenbureau dat de trein vandaag niet rijdt door een modderlawine. Wat jammer! Maar ook zonder trein is het leuk hier rond te lopen. Een echt mijnbouwstadje dat (zeker ook door de trein) niet veranderd is in een ghost town.

Vorig weekend hebben we de weersvoorspellingen bekeken en vanwege de hoge temperaturen besloten de San Juan Skyway te rijden. We starten in Durango, waar we op de parkeerplaats van de First Methodist Church mogen staan. Zondagmiddag, na de dienst, worden we uitgenodigd bij John en Sandy. Zij wonen in het buurtje waar de kerk staat. In de tuinen van de huizen staan abrikozenbomen en een van de bewoners laat ons spontaan delen in de overvloedige opbrengst. Een populair wijkje ook bij de beren die op de abrikozen afkomen en er ‘s nacht rondstruinen.

We staan op Haviland Campground aan Haviland Lake, een idyllisch meer waar we de ospreys de forellen uit het water zien vissen. Op Little Molas Campground op meer dan 10.000 feet hoogte aan Little Molas Lake. We zien de gevolgen van de mijnbouw op de Red Mountain Pass en het ijzerkleurige water in het dal waar geen leven meer in zit. We dalen langs steile bergwanden af naar Ouray met zijn hot pools, staan op Ridgway Statepark, rijden via de Dallas Divide naar Telluride, een druk toeristisch plaatsje. En het moet gezegd: het is een schitterende en afwisselende route van een kleine 200 mijl. We genieten.

Maar vanaf volgende week donderdag is er geen ontkomen meer aan: de hoge temperaturen zijn dan terug. We hebben donderdag en vrijdag gereserveerd aan de North Rim van de Grand Canyon en zaterdag en zondag in Zion NP.

https://goo.gl/images/amUf61https://goo.gl/images/amUf61

Grand Junction - Durango

Grand Junction – Durango

We zijn deze week door de bergen van Colorado naar Durango gereden. En dat had alles te maken met de hitte. In Grand Junction was het erg heet, 98 graden Fahrenheit, zo’n 37 graden Celsius. Het goede nieuws is dat de koelkast hier donderdag gemaakt is. Hij doet het beter dan ooit. We hebben nu zelfs ijs in de vriezer.

Vrijdag en zaterdag gaan we naar Grand Mesa, de grootste mesa (berg met vlakke bovenkant) ter wereld. Daar is het op 10.000 feet (ruim 3300 meter) hoogte heerlijk. Zaterdagavond en zondagmorgen zijn we weer in Grand Junction om daar bij de CRC (Christian Reformed Church) naar de kerk te gaan met daarna potluck. Dat houdt in dat iedereen iets meeneemt om te eten. Er is van alles en het smaakt heerlijk. Het is goed om er te zijn.

We rijden naar de Black Canyon of the Gunnison, waar we twee nachten staan. We lopen en rijden langs de rim, weer heel anders dan andere canyons. We zien een moeder hert met twee jonkies rondscharrelen bij de camper. ‘s Avond hebben we met onze buurman John uit Wisconsin bij de koffie uitgebreide gesprekken over de Amerikaanse politiek. John blijkt niet bepaald een fan van Donald Trump te zijn.

Langs een groot stuwmeer in de rivier de Gunnison, Blue Mesa Reservoir, rijden we naar het plaatsje Gunnison, waar we de was doen in een van de laundries. Vervolgens trekken we over bergen en door dalen met gevarieerde landschappen en wisselend weer. We overnachten op diverse National Forest campings in de dalen van de Rio Grande. Dit is een minder toeristisch gebied en dat is goed te merken. We zien ranches, vee, grasland en kleine dorpjes. De bergen zijn nooit ver weg. Het is heerlijk rustig hier. Als we in Durango aankomen hebben we inmiddels zeven passen van gemiddeld 10.000 ft achter de kiezen. En de camper, met de nieuwe transmissie, trekt het moeiteloos.

Rocky Mountain National Park - Grand Junction

We zitten in de wachtruimte van een RV zaak in Grand Junction. We hopen dat ze onze koelkast hier kunnen repareren zodat hij het ook op gas weer goed gaat doen. Op elektriciteit doet de koelkast het prima, maar in nationale parken heb je meestal geen stroom. Dus willen we hem graag gerepareerd hebben.

Gisteren, 4 juli, was het hier Independence Day, een nationale feestdag waarop iedereen vrij is. Wij hebben die doorgebracht in Aspen. We lieten ons met de bus vervoeren van Glenwood Springs naar Aspen Highlands en vervolgens naar Maroon Bells. Daar werd een free guided tour aangeboden van Maroon Lake naar Crater Lake. Wij dachten daar zal wel veel animo voor zijn, maar we bleken de enigen. Een interessante en uitdagende trail de wildernis in.

Op de heenweg zagen we een bosbrand, die op de terugweg veel erger bleek te zijn geworden. De mensen in Aspen maakten zich zorgen dat ze zonder stroom zouden komen te zitten omdat elektriciteitsmasten bedreigd werden. Een sinister gezicht. Na het Nationale Park zijn we door het noorden van Colorado getrokken, waar het landschap weer heel anders is. In Rifle hebben we het weekend doorgebracht aan de stroom bij de Rocky Mountain Baptist Church omdat alle campings met stroom vol zaten.

Dinsdag zijn we naar Glenwood Springs gereden naar een adres van Boondockers Welcome met stroom. Als je meer over Boondockers Welcome wil lezen, kan je bij onze blogs van vorig jaar kijken. Wij genieten weer volop, vinden het leuk om een beetje te improviseren en zien wel hoe de reis verder gaat!

Rocky Mountains

Denver- Rocky Mountain National Park

In Denver zie je de Rocky Mountains in de verte liggen. Maar voordat we er naar toe gaan, overnachten we in een hotel bij het vliegveld en rijden we met de huurauto naar de camper. We treffen alles in prima staat aan en als Arie de camper start doet hij het direct. Ook de koelkast en de generator werken. We ruimen alles in, maken wat schoon en rijden vervolgens naar de Walmart waar we flink inslaan. We overnachten er ook, nadat we de huurauto terug gebracht hebben. De volgende dag vertrekken we dan richting Rockies. Via Boulder rijden we met soms een stijgingspercentage van 10% naar, jawel, Nederland. In Colorado dus. Dit plaatsje heet zo omdat het vergeleken met de omliggende bergen relatief laag ligt. Het plaatsje trekt meer Nederlanders. Bij de Tourist Information hebben ze een landkaart van ons land waar we een speld prikken op de plek waar we wonen. De kaart zit flink vol met spelden!

We rijden door en overnachten op  ‘Pleasant Valley’ , een camping aan de weg naar Rocky Mountain NP. We hebben er drie nachten gereserveerd, twee op ‘Moraine Park’ en één op  ‘Glacier Basin’. Wat een schitterende omgeving. We zitten midden tussen de bergen met uitzicht op besneeuwde toppen en restanten van gletsjers. Maandag maken we vanaf de camping een wandeling van drie uur naar Cub Lake. Dinsdag gaan we met de shuttlebus naar Estes Park, waar we internetten en appen in het Visitor Center, door het lekker toeristische stadje lopen, zien hoe taffy (toffee) gemaakt wordt en bij de McDonalds een ijskoude frappé halen.
Woensdag rijden we de Trail Ridge Road, de hoogste 77 kilometer lange autoweg van Amerika met het hoogste punt op 3713 m hoogte! Spectaculair en af en toe (letterlijk) adembenemend als we langs diepe ravijnen rijden. Maar we rijden, zoals iedereen, rustig en geconcentreerd. Bij Timber Creek Campground vinden we het welletjes en gaan wat relaxen. Waar maak je het mee dat een  kudde elk rond je camper graast en je ’s morgens als je de gordijnen open doet een coyote voorbij ziet komen.

Savannah - Atlanta

We besluiten onze reis met een overnachting bij Ken en Mary Jo. Wederom via Boondockers Welcome. En het is een geweldig afscheid. Hun huis in Brooks, net onder Atlanta, ligt in een parkachtig landschap. Met heel veel ruimte, dus ook om gasten met een camper te ontvangen.

Omdat dit de laatste dag is met onze camper, willen we die op orde brengen voor de stalling. Veel logistiek: dumpen, schoonmaken, de was doen en nog veel meer. Normaal doe je deze dingen thuis. Voor ons dus lastig. En dan is het handig als je een een adres als dit hebt. Ingrid mag bij Mary Jo de was doen. We mogen gebruik maken van hun sanitair. En we worden ook nog voor dinner uitgenodigd. Geweldig. 's Avonds hebben we goede gesprekken over geloof, politiek. We luisteren naar muziek en Arie speelt op de vleugel.

De volgende dag nemen we afscheid. We rijden naar Peachtree City, halen bij Herz de huurauto op, rijden naar de stalling en zetten daar de camper neer. Klaar voor gebruik. Over anderhalve maand alweer. Want dan zullen onze vrienden Ad en Ineke de Boer hem gebruiken voor hún nieuwe avontuur.

Good luck.

St. Augustine - Savannah

We passeren de grens tussen Florida en Georgia. En we merken direct grote verschillen.
Florida was heet. De laatste nacht zelfs bloedheet. In Georgia zijn de nachten koud en doen we voor het eerst sinds weken 's avonds de kachel weer aan. In Florida kom je veel Spaanse invloeden tegen. Maar Savannah, de oudste stad van Georgia, ademt vooral een Engelse, koloniale sfeer. 

Savannah is een van de belangrijkste zeehavens van het zuidoosten van de Verenigde Staten. Op de boulevard zien we een groot containerschip, maar ook een nostalgische radarboot.

De stad werd in 1733 door de Engelse generaal James  Ogletorpe gesticht, tegelijk met de kolonie Georgia. Hij ontwierp het stratenpatroon met 24 parken. Daarvan zijn er nog 21. Alles is beloopbaar en we proeven de sfeer van een aantal van deze parken. 

We zien obelisken, fonteinen, palmbosjes en enorme eikenbomen, overvloedig getooid met Spaans mos. Deze mossoort komen we op op heel veel plekken in het zuiden tegen. Het laat wel zien hoe vochtig het klimaat is. Een van de bekendste parken is Chippewa Square waar Forrest Gump op een bankje zat. De fontein in Forsyth Park is indrukwekkend. We zien veel huizen in koloniale stijl, met smeedijzeren hekken en trappen, in statige lanen met weelderige begroeiing.

Een beetje weemoedig nemen we afscheid van Savannah. Het einde van onze reis nadert. We gaan richting het noordwesten. Dinsdag zijn we van harte welkom bij Ken en Mary Jo. Via Boondockers Welcome hebben we contact met hen gelegd. We mogen er de was doen, kunnen de camper rustig in orde maken en de koffers pakken. Ze hebben ons ook voor dinner uitgenodigd. Woensdag brengen we de RV naar de storage, gaan met de huurauto naar het hotel en vliegen donderdag vanaf Atlanta via Washington DC terug naar Amsterdam.