Californië van Redwoods tot San Francisco

Avenue of the Giants

Na een aantal dagen rust hebben we zin om te vertrekken. We rijden richting kust en passeren de grens met Californië. Hier worden we gecontroleerd; dat is nog nooit gebeurd bij het passeren van een stateborder. Van vorig jaar weten we nog hoe streng ze kunnen zijn en we hebben die middag net flink wat fruit ingeslagen. De inspecteur wil zelfs de camper in om het citrusfruit te bekijken. Dat blijkt uit Amerika te komen en zo loopt het gelukkig met een sisser af.
Het begint weer te regenen. Ook als we op een camping in het bos zijn aangekomen blijft het regenen.
Als we de volgende dag wakker worden zien we wat blauwe lucht en komt de zon voorzichtig door. Gelukkig, want vandaag gaat de tocht door het Redwood National Park. Hoe dichter we bij de kust komen hoe blauwer de lucht wordt. Bij Crescent City maken we eerst een strandwandeling. We genieten van de lichaamsbeweging, de zon, het uitzicht en zien bruine pelikanen en zeeleeuwen die lui in het zonnetje liggen.
Daarna verder over de kustweg  door de Redwood bossen. Wat voel je je klein en nietig tussen deze oude woudreuzen van meer dan 100 meter hoog die 2000 jaar oud kunnen worden. Helaas is er nog maar 5% over van de oorspronkelijke bossen, de rest is gekapt.  Het is trouwens knap lastig ze op de foto te krijgen.
Woensdag verder naar het zuiden over de ‘Avenue of the Giants’, nog meer redwoods! En weer is het mooi weer. We maken een wandeling door het bos en zijn onder de indruk van de serene, je zou bijna zeggen gewijde sfeer: een ‘levende kathedraal’ die al eeuwen bestaat.

’Chandelier Tree’, een redwood waar je met een personenauto doorheen kunt rijden willen we ook wel even zien. Het blijkt passen en meten om er zonder ‘kleerscheuren’ doorheen te komen, maar het lukt. We wagen ons er maar niet aan met de camper ….
De donderdag gebruiken we om de nodige mijlen af te leggen om zodoende vrijdag niet te laat in San Francisco aan te komen  We rijden door een afwisselend ‘Toscane’- achtig landschap met wijngaarden zover het oog reikt; wine country. De temperaturen lopen hier, zo’n 1350 kilometer ten zuiden van Seattle, waar we de reis begonnen, aardig op.

Vrijdag zijn we bijtijds in San Francisco of beter gezegd: Oakland. Dit ligt aan de overkant van de baai. We hebben hier een plekje op een terrein bij een ‘gastheer’ met wie we via de site ‘Boondockers welcome’ vanuit Nederland contact hebben gelegd. We staan hier veilig, hebben stroom, water en internet en kunnen met de ferry naar San Francisco. We worden hartelijk ontvangen door Dan die zelf in een camper op het terrein woont. (vergelijk het met coachsurfen maar dan met campers) We gaan ‘s middags bij het water kijken en zien de skyline van San Francisco liggen, in de wolken.

Zaterdag gaan we met de ferry naar de overkant. De tocht op zich is al een belevenis met uitzicht op SF, de Bay Bridge, Alcatraz, de Golden Gate Bridge, schepen enz. De zon komt door en we beklimmen Telegraph Hill met de Coit Tower. Daarna naar de Italiaanse wijk North Beach voor overheerlijke cappuccino en pizza. Verder naar Lombard Street, Nob Hill, Russian Hill en de Chinese wijk. Omdat SF op meerdere heuvels ligt heb je iedere keer weer een ander zicht op de stad en doe je al lopend de nodige conditie op.

Strand bij Crescent City

Bruine pelikaan

Dan en zijn motor home

Redwood National Park

Oude Ferry Building met daarchter de financiële wijk

Oakland Bay Bridge

Alcatraz

Gezicht op Fisherman's Wharf met daarachter de Italiaanse wijk

Cable car

Chinese wijk

Oregon

 

Crater Lake

Oregon

Na alle gezelligheid bij de Lommers familie gaan we maandagmorgen ‘en route’.  We rijden in zuidelijke richting door de ‘high desert’ -waar niet veel groeit- vanuit de staat Washington de staat Oregon in. Verder langs de Columbia rivier en daarna door immense graanvelden tot we in een klein plaatsje aankomen waar ze een eenvoudige camping hebben. ‘s Avonds maken we een wandeling langs de velden. Op de heuvels staan enorme windmolenparken. Een goede plek want als het waait gaat de wind vanaf de zee via het dal van de Columbia landinwaarts. Vandaag stond er een flinke wind die wij helaas tegen hadden. We zien de rimpelingen van de wind door het graan gaan, het lijken wel golven.
Dinsdag door naar Bend. We zien nu de witte bergtoppen van de ‘Three Sisters’ en ‘Mount Bachelor‘. Daar doen we wat boodschappen. Woensdag willen we een bezoek brengen aan het bezoekerscentrum van Lava Lands, maar dit blijkt op woensdag en donderdag gesloten, helaas!
Dan maar direct door naar Crater Lake Nationaal Park. Diverse mensen hadden ons aangeraden hier naartoe te gaan en daar kregen we geen spijt van. Het landschap verandert vanaf Bend in uitgestrekte bossen. De weg blijft maar stijgen tot we de eerste sneeuw zien. Schitterend, de zon schijnt, de lucht is strak blauw en crispy. Wat treffen we het. Zeker omdat de weerberichten de komende dagen regen (en sneeuw ) opgeven. En dan staan we oog in oog met het meer. De krater krijgt alleen water van smeltend ijs en regen en heeft daardoor een bijzondere kleur blauw. We rijden en lopen langs de rand en zetten onze stoeltjes op de sneeuw om van het zonnetje en het uitzicht te genieten. Wat een schitterende natuur. Daarna laten we ons met de camper naar beneden zakken tot we bij een camping in het bos komen. Hier willen we wel overnachten.
De volgende dag rijden we door naar Ashland, een plaats net boven de grens met Californië waar we het weekend willen blijven. Sinds 1930 wordt hier jaarlijks het Oregon Shakespeare Festival gehouden dat 9 maanden duurt…. Op dit moment onder andere ‘Henry V’ en ‘As you like it’.
Vorig jaar hebben we met Eline’s gezin in Engeland ‘Macbeth’ gezien, opgevoerd in een park dicht bij hen. Het was toen prachtig weer en de eerste keer dat we zoiets meemaakten. Dat is voor ons ‘the real thing’. We vinden een camping bij Emigrant Lake. Het is heet. ‘s Avonds begint het te regenen en het houdt de hele vrijdag niet meer op. Een geschikte dag om te wassen, te internetten, te lezen en te relaxen. Zaterdag is het wat beter weer. ‘s Avonds gaan we uit eten bij de Mexicaan. Dezelfde keten als waar we vorige week met Lewie en Kathy, Lydia, Nicole en Stephanie zijn geweest. Dat was heel goed bevallen.

Graanvelden in Oregon

Columbia River

Crater Lake

In de sneeuw bij Crater Lake

Crater Lake

Crater Lake

Crater Lake

Crater Lake

Yakima

Groenland

Om 10.30 uur opstijgen in Amsterdam en na tien uur om 11.30 uur landen in Seattle? Dat kan omdat er een tijdsverschil is van maar liefst 9 uur. Dat heeft tot gevolg dat de maandag erg lang duurt en onze biologische klok aardig in de war raakt. We gaan niet normaal vroeg naar bed en kunnen ’s morgens niet meer slapen. Het voelt deze keer als thuiskomen. Amerika begint aardig vertrouwd te worden.

Dinsdag gaan we met een busje van Seattle naar Yakima, waar we worden opgehaald door Marie en Gene, familie van Arie. We maken kennis met twee dochters en vier kleinkinderen die ‘s avond langs komen voor dinner. 

Deze week blijven we in de buurt van Yakima. We laten de camper nakijken, tanken propaan en benzine, slaan proviand in, pakken de koffers uit en gaan langs bij diverse familieleden. Bij voorbeeld bij Larry die als aannemer bezig is met het bouwen van zijn grootste huis (500 m2 woonoppervlak met 5 badkamers, 3 garages enz enz). Men bouwt hier niet met stenen maar zet eerst een geraamte neer van hout. Dat wordt dan later verder afgewerkt aan de binnen- en de buitenkant.
Het huis ligt op een heel mooi plekje; op een heuvel tussen de kersenboomgaarden. Het is een bijzonder goed jaar; de bomen zitten vol kersen. Als de eigenaar vertelt dat we kersen mogen plukken laten we ons dat geen twee keer zeggen. Je waant je bijna in de tuin van Eden. Wat een overvloed. En lekker dat ze zijn….

Woensdag en donderdag staan we op een camping; Yakima Sportsman State Park. Wat een ruimte en groen om ons heen. Het is hier heerlijk weer, overdag een graad of 25. ‘s nachts koelt het flink af. Deze omgeving heeft een woestijnklimaat. Vrijdag gaan we naar John en Glenna Lommers voor dinner.

Op zaterdag rijden we naar Kennewick. We gebruiken de lunch bij Chuck en Pam in de tuin. Ingrid is onder de indruk van de trui die Pam net af heeft gekregen. Hier zie je op haar website haar prachtige creaties.We hebben dinner bij Lewie en Kathie en gaan zondag met hen naar de kerk.

We beginnen in ons ritme te komen. We krijgen ook nog iets mee van het EK. Niet erg bemoedigend voor Nederland helaas.

Yakima Sportsman State Park

Uitrusten van de reis

Larry's bouwproject

Dinner bij Marie en Gene

Dinner bij Glenna en John

Ruimte

Dinner bij Kathie en Lewie

Lunch in de tuin bij Pam en Chuck

De familie Lommers in Yakima Valley

Met Pam en Chuck in een winery

Onze route deel 3. Klik hier voor de overzichtskaart.

Woensdagmorgen gaan we naar het Columbia Park aan de Columbia River. Het is behoorlijk warm en we hebben behoefte aan schaduw. Die vinden we daar gelukkig en we relaxen wat. Zoals afgesproken bellen we in de loop van de middag bij het eerste familielid aan, Pam (een dochter van Lennart en Marie Lommers). Zij en haar man Chuck hebben 25 jaar geleden een keer bij ons gelogeerd toen ze in Nederland op bezoek waren. We worden hartelijk ontvangen en we praten heel wat af. Een van haar herinneringen is dat ze bij ons in huis ‘up up’ sliepen. Inderdaad, ze moesten 2 trappen op. Voor Amerikanen, die vaak gelijkvloers wonen, een hele belevenis. En dan de drie toetjes op een avond! Eerst bij ons, daarna bij het bezoek aan Truus Buitendijk koffie met iets lekkers (het 2e toetje) en bij terugkomst bij ons nog weer ijs.
Later die dag ontmoeten we Chuck en dochter Sophie tijdens de vakantie bijbel club bij hun kerk en gaan daarna gezamenlijk weer naar hun huis. Ook Connor, de vriend van Sophie komt langs.

De volgende dag gaan we met hen naar een aantal ‘wineries’. Sinds Arie hier 35 jaar geleden was, is hier veel wijnbouw ontstaan. Dit gebied ligt ter hoogte van Bordeaux en heeft een veel zonuren. Water wordt via irrigatie op het land gebracht.
Natuurlijk moeten we ook proeven….Daarna gaan we uit eten bij Anthony’s met uitzicht op de Columbia River. Pam geeft ons een lijst met namen en telefoonnummers van alle Lommers familieleden, een foto van Jan (John) Lommers en de passagierslijsten van de Holland Amerikalijn met de namen van de Lommersen die in 1920 emigreerden.

Jan Lommers

We komen erachter dat het Lommerscamp niet dit weekend, maar pas het volgende weekend is. Er is ergens iets fout gegaan in onze agenda’s. Jammer, maar we hopen de andere familieleden nu aan het eind van ons verblijf, als we hier de RV stallen, alsnog te ontmoeten.

Zaterdag rijden we naar Sunnyside, de plaats waar we Lydia Lommers zullen ontmoeten. Arie heeft in 1974 (niet in 1975 zoals in het vorige blog stond) ook bij Charlie en Lydia Lommers gelogeerd. Charlie is in 1996 overleden, maar Lydia woont nog steeds in hetzelfde huis. We kunnen de RV bij het huis kwijt, worden aan de stroom gelegd en ook hier zijn we hartelijk welkom. Lydia nodigt ons uit om bij de Mexicaan te gaan eten met haar zoon Lewie, zijn vrouw Cathy en hun dochters Nicole en Stephanie.
Na het eten komen zij ook  naar het huis van Lydia: heel gezellig.

Lydia trakteert op een etentje bij de Mexicaan

Zondag gaan we met Lydia  naar de Calvary Baptist Church, waar ze op de piano de liederen begeleidt. Bij de ingang staan twee dozen met kersen - Rainier en Royal Ann, hele grote, die wij in Nederland niet kennen - die iemand heeft meegebracht. Iedereen kan kersen pakken. Na de dienst rijden we langs het melkveebedrijf van de familie de Ruyter een bedrijf met 5000 Holstein koeien en 4000 vaarsen van een nicht van Lydia en haar man. Op de begraafplaats zien we de graven van Charlie Lommers, Jan Lommers en Cornelia Lommers en haar man Henk Kooy.

Lydia's huis

We doen spelletjes, gaan een eindje lopen en bekijken de route die we willen rijden richting Vancouver Island.